❈•Kumo Kumo•❈

  มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อว่า รัตติกาล... เธอเป็นเด็กบ้านนอกที่เติบโตมาภายในบ้านที่มีฐานะยากจน

แม่ของเธอได้เสียไปเมื่อเธอยังเป็นเด็ก เธอจึงอาศัยอยู่กับพ่อและพี่น้อง 7 คน

อยู่วันหนึ่ง ได้มีคนมาขอ รัตติกาล ไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม

และหน้าที่ของเธอคือ ต้องคอยดูแลคุณย่า ของบ้านหลังนั้น

และเธอก็ไม่ได้เจอพ่อหรือพี่น้องอีกเลย

รัตติกาลทำตามหน้าที่ ที่เธอได้รับมอบหมายอย่างตั้งใจ

เมื่อเธออายุ10ปีเธอก็เริ่มหางานทำโดยการรับจ้างดำนาบ้าง เลี้ยงควายบ้าง และอีกหลายๆอย่าง

เธอทำงานหนักมาก เพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง

เมื่อเธอโตขึ้น อายุได้14ปี เธอก็เดินทางมาที่กรุงเทพฯ

เธอได้มาทำงานเป็นคนรับใช้ เงินเดือน 400บาท

ทำงานได้4เดือนก็ลาออก ไปรับจ้างร้านขายน้ำเต้าหู้ เธอตั้งใจทำงานมาก เเม้จะเหนื่อยเเค่ไหน

ต่อมาเมื่อเธอเติบโตขึ้น 

เธอก็ได้ไปทำงานที่โรงงานปลากระป๋อง ระยะทางจากโรงงานถึงที่พักของเธอนั้นไกลมาก

เเต่เธอก็ไม่ย่อท้อ

ต่อมาเธอก็ได้เปลี่ยนงานอีก เธอได้ไปทำงานที่ร้านรองเท้า

เเต่ไม่นานนักร้านรองเท้านั้นก็ต้องปิดกิจการ

รัตติกาลจึงต้องหางานใหม่อีกครั้ง

งานใหม่ที่เธอได้นั้นคือ เเม่บ้านภายในโรงพยาบาลเเห่งหนึ่ง

รัตติกาลนั้นเป็นพี่รักของทุกคนภายในโรงพยาบาล

เพราะเธอเป็นคนขยับ มีมานะอดทน

วันหนึ่งผอ.ของโรงพยาบาลนั้นได้มาบอกชอบรัตติกาล

เเต่เธอไม่ได้ชอบผอ.เลยซักนิด เพราะว่าฐานะต่างกันเกินไป

ผอ.เสียใจมาก จึงไล่รัตติกาลออกจากงาน

รัตติกาลต้องหางานใหม่อีกครั้ง...

เธอได้พูดกับตัวเองว่า "ไม่เป็นไร เเม้ล้มซักกี่ครั้งก็จะยืนขึ้นใหม่ วันพรุ่งนี้จะต้องมีสิ่งดีๆรออยู่"

เเละเธอก็ได้งานใหม่ที่ร้านขายเสื้อผ้า

วันหนึ่ง เธอได้ไปพบกับชายคนหนึ่ง

ชายคนนั้นชอบมายืนจ้องร้านเค้กเป็นประจำ

ชายคนนี้มีชื่อว่า เมธี

เมธีเป็นพนักงานส่งของภายในห้างฯที่อยู่ตรงข้ามกับร้านของรัตติกาล

เมธีเป็นคนขยัน เขามักจะตั้งใจทำงานอยู่เสมอ

เเต่เงินเดือนของเขานั้นไม่เท่ากับความเหนื่อยที่เสียไปเลย

เขาจึงไม่ค่อยได้กินของที่อยากกิน ไม่ได้ของที่อยากได้

รัตติกาลที่เจอกับเมธีบ่อยๆจึงเกิดอาการสงสาร เพราะตัวเองก็เป็นเช่นเดียวกับเมธี

วันต่อมารัตติกาลจึงซื้อขนมเค้กร้านที่เมธีอยากกินมานานไปให้

เมธีดีใจมาก เขาจึงเริ่มอยากรู้จักรัตติกาลมากขึ้น

ต่อมาทั้งสองเริ่มสนิทกัน 

ผ่านไป1ปี รัตติกาลกับเมธีก็เริ่มคบกัน

เมธีได้พารัตติกาลไปแนะนำให้พ่อเเละเเม่ของเขารู้จัก

ตอนนั้นรัตติกาลดีใจมาก เพราะเธอรู้สึกว่าในที่สุดเธอก็มีครอบครัวซักที

เวลาผ่านไปอีก1ปี รัตติกาลเเละเมธีก็ได้เเต่งงานกัน

เธอมีความสุขมาก ถึงเเม้ว่ารัตติกาลจะได้ครอบครัวใหม่ที่เเสนดีเเล้ว

เธอก็ยังไม่ลืมพ่อเเละพี่น้องของเธอ

เมื่อรัตติกาลมีบ้านเป็นของตัวเอง

เธอได้ไปชวนพี่น้องส่วนหนึ่ง เเละพ่อของเธอให้มาอยู่กับเธอ

ถึงเเม้ว่าพ่อของรัตติกาลจะเคยทำไม่ดีกับเธอไว้

เเต่เธอก็ยังรักพ่อของเธอ

เวลาผ่านไป รัตติกาลกับเมธีก็ได้มีลูกด้วยกันสองคน

เด็กผู้ชายหนึ่งคน เป็นลูกคนโต

เด็กผู้หญิงอีกหนึ่งคน เป็นลูกคนเล็ก

ลูกๆของเธอเติบโตมาเป็นเด็กดีอย่างที่เธอหวังไว้

ตอนนี้รัตติกาลได้ทุกอย่างที่เธอเคยขาดหายไปเเล้ว

เมธีก็เป็นคนที่ดีมาก เขาไม่เคยนอกใจ หรือทำชั่วเลยเเม้เเต่น้อย

รัตติกาลได้พบกับความสุขที่เเท้จริงเเล้ว

ความว่างเปล่าที่เคยมีในที่สุดก็ถูกเติมเต็มสักที

จบ

...

เนื้อเรื่อง : อิงมาจากชีวิตจริงของใครบางคน นั่นก็คือ คุณเเม่ ของเรานั้นเอง :D